Telepraca w Polsce

Do czołówki państw, w których chętnie zatrudniani są telepracownicy należą jeszcze Belgia i Holandia, nasz kraj plasuje się na jednym z najodleglejszych miejsc, gorzej jest jedynie w Bułgarii i Rumunii, twierdzi Ewa Dobosiewicz z poznańskiej firmy konsultingowej. Spółka ta wraz Fundacją Rozwoju Demokracji Lokalnej propaguje opisywaną formę zatrudnienia w Polsce. Program jest współfinansowany przez Unię Europejską.

Badania dowodzą, że Polakom praca zdalna kojarzy się głównie z telemarketingiem, informacją telefoniczną oaz akwizycją. Tymczasem praca zdalna często odnosi się do takich dyscyplin, jak: poligrafia, produkcja maszyn biurowych i komputerów, sprzęt radiowy, telewizyjny i komunikacyjny, pośrednictwo finansowe oraz praca badawczo-rozwojowa.

W niedalekiej przyszłości z opisywanej formy zatrudnienia będzie korzystało coraz więcej: artystów, księgowych, grafików, informatyków, architektów, dziennikarzy i innych przedstawicieli wolnych zawodów.

Telepraca ma liczne zalety, poprzez system zadaniowy zwiększa efektywność pracownika, umożliwia firmie zniwelowanie kosztów (np. wyeliminowane są opłaty za biuro), przyczynia się do większej aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych, mieszkańców małych miasteczek i wsi, młodych matek. „Pracodawcy z którymi rozmawialiśmy podkreślają, że istotne jest dla nich to, że dzięki telepracy mogą wyszukiwać i współpracować ze specjalistami w innych regionach, a nawet krajach. Zdarza się, że firmy z dużych miast nawiązują współpracę z mieszkańcami biedniejszych regionów szukając w ten sposób oszczędności”, mówi Dobosiewicz.

Nieduża popularność tego rodzaju zatrudnienia w naszym kraju spowodowana jest obecnie niepewnością potencjalnych pracowników co do wynagrodzenia, niekorzystnych warunków umowy oraz awansu zawodowego. Pracodawcy natomiast obawiają się dużej rotacji zatrudnionych, niemożności ich przywiązania do firmy i braku dyscypliny.